หนุ่มสาวสมัยนี้เริ่มความรักอย่างไม่มีสติ รักมาก หลงมาก เต็มไปด้วยโมหะจริต ยึดมั่น ถือมั่นกับคน..ที่ตนรัก จนลืมไปว่าสุดท้ายแล้วทั้งหมดมันไม่ใช่ความรักเลย
เราเริ่มต้นกันด้วยความรักมาก.. ดูดดื่ม หวานชื่น คำสัญญา และอีกหลายประการ..
สุดท้ายเมื่อมีเหตุต้องเลิกลากัน
ก็กลายเป็นความหมองใจที่มิอาจเยียวยา
โกรธ เกลียด ทุกข์ เสียน้ำตากับการกระทำของตนเองหรือฝ่ายตรงข้าม กลายเป็นศัตรูกันโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็โทษว่าเป็นเพราะ "รัก"
ความจริงแล้ว
“ความรักนั้นก็อดทนนานและกระทำคุณให้ ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด แต่ชื่นชมยินดีเมื่อประพฤติชอบ ความรักทนได้ทุกอย่าง แม้ความผิดของคนอื่น และเชื่อในส่วนดีของเขาอยู่เสมอ และมีความหวังอยู่เสมอ และทนต่อทุกอย่าง” 1 โครินธ์ 13:4-7
แล้วอย่างนี้เราจะเรียกอารมณ์ของเราตอนนี้ได้ว่า "รัก" หรือ?????
วาเลนไทน์นี้ คงมีคนอีกหลายคนที่กำลังมีความสุขในความรัก และขณะเดียวกันก็คงมีอีกหลายคนที่กำลังบอกตัวเองว่าตนเองไม่มีคนรัก
ลองมองดูรอบๆ ตัวเราให้ดีๆ ว่ามีใครคนนึงที่รักเราเสมอ..ไม่ว่าเราจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าวันและคืนจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ความรักและเมตตานั้นไม่เปลี่ยน วันที่ร้อน วันที่เหน็บหนาว...คนๆ นั้นยังอยู่ข้างเรา
แล้วเราแน่ใจแล้วหรือว่า ความรักนั้นต้องเป็นความรักจากแฟนของเรา...
หันไปมองรอบๆ แล้วบอกคนที่รักเราว่าเราก็รักเขาเช่นกัน
May love, mercy and power of love with you...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น